Bundan tam 26 yıl önce (22 Temmuz 2000’te) 54 yaşında hayata gözlerini yumarken, geride onun “inanılmaz güzellikteki futbolundan” anılar kaldı.
Tunaoğlu’nun hemen her ölüm yıldönümünde, onu başka futbol yıldızları ile kıyaslayan övücü yazılar okuyorum.
Ama her defasında da üzülüyorum.
Övülmesine değil tabi, birileriyle kıyaslanmasına…
Yusuf Tunaoğlu, elbette övülmeli…
Hem de çok övülmeli…
Övmekle de kalmamalı, genç nesillere de anlatılmalı...
Çünkü Tunaoğlu, nev’i şahsına münhasır bir futbolcuydu…
Sadece futboluyla değil kişiliğiyle herkesten ayrılan, kendine özgü tutum ve davranışı olan, özgün bir insandı…
Çoğu kez dönemin gazetelerinde de yer alan “haklı ve gerçekçi ifadeleri” bir kez daha anımsatarak, “ne demek istediğime” açıklık getireyim…
Yusuf Tunaoğlu, eşsiz futbolculuğunun yanı sıra, başını hiç öne eğmeyen…
Asil bir asiydi…
Ama aynı zamanda “dünya iyisi” bir insandı.
Çok yakışıklı, çok mert, sözünün eri biriydi…
Çalımlarıyla rakiplerini adeta “sarhoş” eden, kendine has tekniği ve kıvraklığıyla bir futbol sihirbazıydı o…
Topa incitmeden vururdu…
İzlerken doyamadığınız bir yıldızdı…
Sadece kendi kulübünde değil, futbolla ilgili hemen herkesçe çok sevilirdi.
Herkese çalım attı, Azrail hariç!
Beşiktaş’ın öz evladı, 26 sene önce bugün kalbine yenik düştü…
Onu birilerine benzetmek yerine…
Keşke günümüzde böyle bir futbolcu yetişse de bizler, “Ne kadar da Yusuf’a benziyor” diyebilsek…
Allahın rahmeti hep üstünde olsun adaşım...
 54 yaşında hayata gözlerini yumarken, geride onun “inanılmaz güzellikteki futbolundan” anılar kaldı.){kind=link}