DOPİNG Mİ?.. SPORUN YÖNETİMİ YOK Kİ!..

Gazetelerdeki köşe yazılarıma Üniversite’de asistanlığımın ilk yıllarında başladım. İzmir’de bence Türkiye’nin hâlâ en güçlü yerel gazetesi olan Yeni Asır ve her ne kadar Türkiye’nin gazetesi olsa da Ege ilavesi ile yayımını sürdüren Hürriyet’te çeşitli yazılarım yayınlanmıştı. Ege Üniversitesinde süren 15 yıllık çalışma sonrası beni transfer eden Hacettepe Üniversitesi Ankara yıllarımın start almasını sağlamıştı. Orada, iki yerel gazetede ilginç yazılarım oldu. Özellikle “Siyah Beyaz” isimli gazetede yayınlananları şimdi bile hatırlıyorum. Ülke merkezi olması nedeni ile, oraya her yerin fısıltısı düşerdi. Sonrası bildiğiniz gibi Kocaeli oldu. 1999 depremi sonrasında bu kentten kaçışlar başlayınca merak edip buraya gelmiştim. Uzatmaya gerek yok, burada 13 yılı geride bıraktım. Tek fark şu oldu; her yerde ve her zaman sporun yönetimi ve yöneticileri ile hep sorunların varlığı etrafımı sardı. En kolay çözülebilecek sorunlar problem haline getirildi. Kurumlar arası ilişkilerde çoğu zaman sade ve iyi işler gerçekleştirilemedi.

İzmir’deyim. O zamanın TMOK Başkanı beni aradı. Konu, Almanya’dan gelecek bir antrenör için tercüman aranması idi. Spor branşı Atletizm ve galiba engelli koşular için bir uzman antrenör gelecekti. İzmir Spor Müdürü sanıyorum Erdenay Oflas idi. Bir Pazar günü sabahı konutuma bir araç göndererek yabancı misafiri karşılamamı ve diğer işler konusunda yardım istiyordu. Görüşmelerin tamamı ev ya da iş telefonları ile yapılıyordu. Bunu buraya yazmalıyım. Şimdiki gibi herkes herkesi her an arayamıyordu. Merak etmeyin ankesörlü telefonlar hepimizin yardımına koşuyordu. Bu sistemin yaygınlaşmasında müthiş gayret gösteren Servet Bilgi paşamı sevgi ile anıyorum. Neyse bunları geçelim, uzman gelir, tercüman zaten bulunmuştur, antrenörler gelir ve ortalama 7-10 gün süren kurs sonunda bilgiler tazelenmiş, davetli çalıştırıcılar memleketlerine dönmüşlerdir. İlginç olan ilgili spor federasyonlarından neredeyse hiçbir yetkili (yönetici) ilk ve son gün dışında kurs mahallinde görünmezdi. Aynı sporda bir başka kurs yapıldığında bu defa yepyeni yüzler işin içinde olurlardı. Süreklilik ve kalıcılık denilen, şimdilerde sürdürülebilirlik olarak anılan işlerin esamisi ne yazık ki okunamazdı.

Kurslarda ne mi olurdu? Yazayım... İşin sırları sorulurdu. Ne yaparsak rekor kırarız? En çok sorulan soru bu idi? Çeşitli ergojenik yardımlar olarak ne kullanmalıyız? Kısa sürede nasıl başarılı oluruz? İşte sorular sorular… Bunları çeviriken benim yüzüm kızarıyordu. Soruların çevirisini tam yaparsam ortaya çıkan özet soru şu idi: Hangi madde ile doping yapıp nasıl yüksek performans elde ederim? Doping haberleri ortaya çıkınca eski günlere uzanayım dedim. Bugün ve yarın, sanıyorum benzer haberleri okumaya devam edeceğiz. Yanlış test yapar oyuncuyu geriye yollatırız, merkez kurmaya çalışırız, insanları yıpratmak için elimizden geleni yaparız, olimpik merkezler yapılacak deriz, oraya yerleştirecek adamı “bizden mi?” diye sorgularız. Federasyonlara gelin şu kontrolleri yapalım dersiniz, onlar “Siz bu işten ne anlarsınız?” diye fırça yersiniz...

Peki şimdi ortaya çıkan tablodan kim sorumludur? Kim açıklama yapmalıdır? Bakan mı, Başkan mı, yoksa TMOK’mu? Spor ailesi ve çocuklarının spor yapmasını isteyen anne- babalar cevap beklemektedirler. Hafta sonu böyle bir tatsız yazıyı tuşlara almak istemezdim ama Türkiye bu beklentiyi netleştirmesi gereklidir. Bu arada Spor Bilimleri Derneği Genel Kurulu'nu Ankara’da yapıyor, dileğim orada bu konunun da dile getirilmesidir. Geçtiğimiz haftayı ancak böyle özetleyebilirim...