ESKİDEN BİR SARIDANA, BİR BABACAN VARDI!..

Ancak, kimi futbolcular var; futbolun güzel yanını baltalıyorlar. G.Saraylı Melo, F.Bahçeli Emre gibi… Maalesef yine yavan ve itici davranışlarda bulundular. İnsanın aklına, “Bunu nasıl bu kadar cesaretle yapabiliyorlar?” sorusu geliyor. Birilerinin iddia ettiği gibi hakemler, yoksa bu futbolculardan gerçekten korkuyorlar mı? Bilemem…

Bildiğim ve inandığım şey; ne kadar ceza alırlarsa alsınlar, bazı futbolcular huylarından vazgeçmeyecekler. Futbolu bırakana değin…

Ne kadar üzücü bir durum değil mi?

Hani, “Futbolun marka değeri” diye söyleyip duruyorlar ya!

İşte budur aslında zedelenen Türkiye’de…

Futbol hiçbir zaman, hiçbir koşulda çirkinleştirilmemeli… Bunu yapanlara izin verilmemeli.

İşin özü bu yani!

Eğer bunu futbolcu yapıyorsa, sahada hakem var; hemen devreye girmeli. Yani karşılığını anında görmeli futbolcu. Suç işlediği iyice hissettirilmeli ona…

Anlamalı ki, “Ben bir hata yaptım…”

Akhisar Belediyespor- F.Bahçe maçın da gördük ki, hakem Ali Palabıyık, Emre’nin hiç şık olmayan davranışını pas geçti, cezalandırmadı.

Aynı Melo’ya “göz yuman” Halis Özkahya’nın yaptığı gibi…

Hakemler maalesef “Kendilerine yönelik bu hareketleri” içlerine sindirebildiler…

Pasif bir tutum anlayacağınız!

Oysa, hakem her şeyden önce otoriter olmalı, sahanın tek hakimi olduğunu hissettirmeli; futbolculara da, yedek bankındakilere de, izleyenlere de!

Eskilerde Macit Sarıdana, Doğan Babacan vardı; otoriteleriyle bilinen…

Serdar Çakman hakemlik yaptığı dönemlerde tatlı-sert tavırlarıyla tanınırdı. Erman Toroğlu da, “Otoriter hakem tipine” önemli bir örnekti. Sahanın tek hakimi olurlardı bu tip hakemler maç yönetirken…

Maçı ellerinden kaçırmazlardı. Futbolcular, “Zaman zaman hatalı düdük de çalsalar”, bu hakemlere inanır, “Saygı” duyarlardı.