FUTBOLA GELİNLİK GİYDİREN ADAM...

Bundan tam 22 yıl önce (22 Temmuz 2000’te) 54 yaşında hayata gözlerini yumarken, geride onun “inanılmaz güzellikteki futbolundan” anılar kaldı.

Tunaoğlu’nun hemen her ölüm yıldönümünde, onu başka futbol yıldızları ile kıyaslayan övücü yazılar okuyorum.

Ama her defasında da üzülüyorum.

Övülmesine değil tabi, birileriyle kıyaslanmasına…

Yusuf Tunaoğlu, elbette övülmeli…

Hem de çok övülmeli, büyütülmeli…

Büyütülmemekle kalmamalı, genç nesillere de anlatılmalı...

Çünkü Tunaoğlu, “nev’i şahsına münhasır” bir futbolcuydu…

Sadece futboluyla değil kişiliğiyle herkesten ayrılan, kendine özgü tutum ve davranışı olan, özgün bir insandı…

                                                                 * * *

Çoğu kez dönemin gazetelerinde de yer alan “haklı ve gerçekçi ifadeleri” bir kez daha anımsatarak, “ne demek istediğime” açıklık getireyim…

Yusuf Tuna oğlu, eşsiz futbolculuğunun yanı sıra, başını hiç öne eğmeyen…

Asil bir asiydi…

Ama aynı zamanda “dünya iyisi” bir insandı.

Çok yakışıklı, çok mert, sözünün eri biriydi…

Çalımlarıyla rakiplerini adeta “sarhoş” eden, kendine has tekniği ve kıvraklığıyla bir futbol sihirbazıydı o…

Topa incitmeden vururdu…

Yusuf, futbola “Gelinlik giydiren”, onu daha güzelleştiren, onu daha çok sevdiren adamdı!

İzlerken doyamadığımız bir yıldızdı…

                                                                * * *
Sadece kendi camiasında değil, futbolla ilgili çoğu insan tarafından da çok sevilirdi.

Herkese çalım attı, Azrail hariç!

Beşiktaş’ın öz evladı, 22 sene önce bugün kalbine yenik düştü…

Onu birilerine benzetmek yerine…

Keşke günümüzde onun gibi bir futbolcu yetişse de bizler, “Ne kadar da Yusuf’a benziyor” diyebilsek…