SPORDA BÜYÜK HEDEFLER...

Devşirmelerle gelen başarıların kıymeti çok değildir. Buna karşı çıkanların olacağını biliyorum. Sporda bu sistem son yıllarda çok sık kullanılmakla birlikte geleceğe yönelik çok fazla getirisi olmayacaktır. 

2020 yaz olimpiyat oyunlarını aldık alıyoruz derken orada aldığımız sonuç bize kendimizi getirebildi mi acaba? Sanmıyorum. Düşünebiliyor musunuz, ilk elemelerde Avrupa’nın bir başka şehri olan Madrid elendi. Avrupa’dan iki şehir aday ama sonunda Tokyo ve İstanbul baş başa bırakıldı.

Oylama sonrası “Bizim gibi Müslüman ülkelere Olimpiyatları vermezler” diyenlere soruyorum: Japonya hangi dine mensuptur? 

Eğer biz, çocuklara, okullara, burada eğitim verecek insanlarımıza yönelmez ve gereken ilgiyi göstermezsek asla Olimpiyat düzenleyemeyiz. Diğer önemli şampiyonaları almak isterken yaşadığımız hayal kırıklıklarını unutmayın! Çok sayıda futbol stadı yapmış olmak bile size bir organizasyon veremiyor. 

Spor organizasyonları bir kültür işidir. Ne kadar çok spor yapanın yanında, ne kadar çok spor karşılaşması, yarışması izleyenimiz var, ona bakmak gerekir. Merak edenlerimiz son birkaç futbol maçındaki seyirci sayısına bakabilirler.

Üniversitelerde okumakta olan 2 milyona yakın gencimizin kaçta kaçı egzersiz yapıyor? Üniversitelerin spor tesislerinde yalnızca spor bölümlerinin değil diğer tüm bölüm ve programların öğrencileri spor yapabilmelidirler. Üniversiteler en az bir laboratuvara karşılık bir yüzme havuzu, bir atletizm pisti hatta buz hokeyi salonu yapmalıdırlar. 

Spor büyük hedefler, yeniden bir yapılanma ve düzgün bir program ile mümkün olabilir. Bunun dışındaki çalışmalar zaman kaybından başka bir şey değildir. Atletizmden yüzmeye kadar bu işler yeniden ele alınmalıdır. Kulüpler, federasyonlar, sporu yöneten kurumların hepsi bir araya gelmeli, sonuç odaklı çalışmalar yapılmalıdır.

Şimdi bana müsaade, Smetana’nın “The Moldau” isimli senfonik şiirini dinlemeye geçiyorum. İyi bir hafta olsun...