YAZIKLAR OLSUN!..

Sahalarda “Önlem almayı” hala beceremiyoruz!

Bu iki şeyi çözümleyemediğimiz iyice açığa çıktı artık…

Hakemleri eleştirmeyi, hedef tahtası yapmayı sevmiyorum ama son zamanlarda o kadar çok hata yapmaya başladılar ki, insan ister istemez eleştirmek zorunda kalıyor. 

Kasımpaşa- Beşiktaş maçında hakemlerin yaptıkları hataların affı olamaz! 

Olmamalı…

Donk, sahada değil, meyve halinde miydi?

Elinde 1- 2 dakika karpuzla mı dolaştı sahada? 

Hakem görmesine rağmen, “2. top var” diye neden hemen müdahale etmedi?

Resmen, bir takımın puanları ile oynanmış oldu mu, olmadı mı?

Spor, “Keyfi kararlarla” idare edilmez! 

Kurallar bu kadar kolayca çiğnenemez; çiğnenmemeli…

Ve daha da önemlisi; “Sporda ulema geçinenler, burunlarından kıl aldırmayanlar, kendilerini çok önemli bir halt sananlar” başta olmak üzere, her kafadan bir ses çıkıyor olması... 

Bir “Bütünlük” yok!

Kuralları maalesef okuyup öğrenmiyoruz, böylece “Doğru nedir?” bilmiyoruz! 

Basit bir olay da bile, “Onlarca değişik fikir” atıldı ortaya!

Yazıklar olsun!

                    * * *

Vahim bir konuda sahalardaki güvensizlik…

Sahaya sızmalarda hala önlem alınamıyor! 

Adamın biri elini kolunu sallayarak Fernandes’in yanına gelebildi mi?

Geldi…

Nerede önlem?

Elinde bir silah olsa es kaza, vahim duruma bakın! 

Bu nasıl önlem, burası nasıl bir stat? 

Yasada, “Ceza maddelerinin yumuşatılması mı” rol oynuyor yoksa bu olayların devam etmesinde? 

Suçlu olan cezasını, “En kısa zamanda, en katmerli biçimde” almazsa, benzer davranışlar son ermez! 

                    * * *

Şimdi, “İşler kötü gidince, teknik adam değiştirme modası” başladı. Şifo Mehmet G. Birliği’ne, Sergen Yalçın G.Antep’e “Kurtarıcı olarak” çağrıldı…

Başlangıçları da iyi oldu, ama nereye kadar? 

Şimdi Konya’da Mesut Bakkal dönemi başlıyor…

Bakkal da alır 2- 3 galibiyet! 

Ama sorun böyle mi çözülmeli?

Bunlar palyatif önlemler…

Olması gereken, “İstikrarı sağlayacak bir düzenlemeyi” sağlamak. Bunu da kulüp yönetimleri, “Uzun vadeli düşünerek” yapabilir ancak. Ama kimse bu yolu tercih etmiyor; hemen “Yeni hoca gelsin, bizi kanatlandırıp uçursun” beklentisi içerisine giriliyor…

Sonrasında da çoğu kez, “Ah’lar… Vah’lar…” işitiyoruz. 

Galiba, “Türk işi” denilen şey bu!