Oysa bu bir ihtiyaç değildir. Ve esasen zengin olan, güçlü olan başkanlar değil, kulüplerdir.
Parasıyla başkan olan zaten başkan değil, başka bir şeydir... Köy ve kasaba takımlarına "forma ve ayakkabı alsın" diye başkan yapılan dayılar ve amcalar devri kapanmış olsa gerektir.
Kulüplerimizin zengin, güçlü, arkası sağlam başkanlardan ziyade; yetenekli, çalışkan, üretken, yaratıcı, dürüst, evrensel boyutlarda ilişkileri olan ve en az bunlar kadar mesaisinin tamamını kulübe ayıracak başkanlara ihtiyacı vardır.
Kulübün prestijinden yararlanarak "kendi ticari ilişkilerini" düzenleyen değil, kulübe katkı sunacak insanlara ihtiyaç daha büyüktür.
Futbolumuzun evrensel standartlarda ve bağlı olduğumuz UEFA ölçeğinde üst düzeyde bir futbol kalitesine ulaşmamızın ön koşullarından birisi de, spor ve futbol kulüpçülüğünün kurumsal kalitesi, bu kurumsal kalitenin de, başkan ve yönetim kurullarının niteliği ile doğrudan ilişkisi vardır.
Popülist, günü kurtarmanın peşinde olan, kendi çıkarları ve varlığı için kulübü kullanan ve tatmin peşinde koşan insanlardan ziyade, kulübüne katkı sunacak insanların başkan ve yönetici olduğu bir futbol düzeni, işin başlangıçlarından birisi olmalıdır.
Altyapıların dahi kurtuluşu ve işlevsel birer birim ve kurum olmaları buna bağlıdır.
Önemli not:
Avrupa ve özellikle İngiltere'de kulüplerin satılması, alınması meselesini bizdeki "zengin başkan" arayışı ve ihtiyacı ile karıştırmamak gerekir. O ayrı bir tartışma ve yazı konusudur. Oralarda alınan ve satılan kulüp değil, ticari şirketler ve endüstriyel futbol kulüpçülüğünün başka bir boyutudur.