Kondisyon, kondisyoner ve doping kavramları, bundan çok yıllar önce Turgay Renklikurt’un “Atlarla ilgili çarpıcı sözleri” ile Türk Sporu’nun gündemine oturdu…
Gazeteler, haftalarca bu konu üzerine haberler yazdılar, yorumlar yaptılar, fotoğraflar yayınladılar…
Federasyon başkanları, teknik adamlar ve sporcularla röportajlar yapıldı, görüşleri alındı…
Sadece bir dalda değil, neredeyse tüm spor branşlarında bir hareketlenme, bir silkinme oldu…
Dönemin bakan ve genel müdürleri, önemli uyarılarda bulundular.
Topluca bir bilinçlenme hareketi başladı.
Üniversiteler devre girdi…
Bilimsel verilerle, hayli “Ahkam” kestiler.
Sonra unutuldu “Doping” kavramı…
Anımsıyorum, Ali Gümüş’ün, Güreş Milli Takımı Antrenörü Muharrem Atik’le ilgili yaptığı bir haberden sonra da yer yerinden oynadı.
Yine seneler önceydi…
Doping, kondisyon vs. kavramları yeniden spor kamuoyunun gözleri önüne serildi…
“Ahlar vahlar” çekildi…
Ağlayanlar, sızlayanlar, üzülenler oldu…
Ve olay unutuldu gitti sonra.
Bir de aklımda kaldığı kadarıyla Hacettepe Üniversitesi bünyesinde Doping Kontrol Merkezi’nin kurulması ve uluslararası akredite olması döneminde basının üzerinde durduğu bir obje oldu bu illet.
Bu üç hadisede de çok “flaş” bir konuydu doping!
Ürkütücü yanı vardı…
Sporcular, hocalar utandılar,üzüldüler…
Toplum korktu dopingten…
Neredeyse “Veba gibi” lanetlendi!
Sonra pek duymaz olduk, dopingin adını…
Aradan seneler geçti.
Günümüze gelindi.
Neredeyse, ayda 1- 2 kez duyuyoruz doping sözcüğünü, doping yaptığı söylenenleri, dopingten ceza alanları…
Kimi spor dallarında, “Büyük yaralar açılmasına” neden oluyor bu…
Dibe vurmaları an meselesi…
Ama ne toplumda bir infial, ne yapanlar da bir “Utanç” var!
Sonunda, dopingi de kabullendik, kanıksadık!
Hayırlı olsun…