Transfer faaliyetleri bile çok farklı bir ortamda gerçekleşirdi…
Başkent’te 1. Lig takımının çok fazla sayıda olduğu yıllara dönelim şimdi…
O zaman Süper Lig falan yoktu…
“Para kazanmanın” yanı sıra, “Spor sevgisinin” de var olduğu dönemlerdi...
Haziran ayının ortalarında futbolda transfer sezonu açılırdı.
Bir çok futbolcunun yüreği “güp… güp…” atardı heyecandan.
Hem amatör kümedekilerin, hem profesyonel ligde oynayanların gönüllerinde “Büyük takımlara” transfer olmak yatardı.
Menajerler falan yoktu. Zaten menajerlik diye bir şey de yoktu. Bir kaç “Sözüne güvenilen insanın” ağzının içine bakarlardı futbolcular... “Ağabeylerimiz, inşallah kulüp yöneticilerine bizden de söz eder” diye beklerlerdi.
Birine “Haydi gel” dendiğinde, buluşma noktası Gençlik Parkı’nın içindeki bir kır kahvesi olurdu. Saatlerce süren görüşmeler, fısıltıyla başlayıp, bağrışmalara dönüşürdü. Rakamlar bir türlü telaffuz edilemezdi…
8- 10 bardak “Koyu demli çaydan” sonra mideler kazınmaya başlar ve nihayet mutlu sona gelinirdi…
Hararetli tokalaşmalar, sarmaş dolaş olmalar ve öpüşmeler…
