OKULLARIMIZDAKİ TEHLİKE…

Okullarımızdaki tehlike…

Bunun sebepleri üzerine bir hayli fazla sayıda değerlendirme ve yorum yapanları

izliyorum. Hiç birisi bunun erken çocuklukta ve ilköğretimin ilk kademesinde beden

eğitimi ve spor derslerinin yapılmayışına bağlayamadı.

Bu olayların, sosyal medya, aile, kişilerin/kurumların tutumları, uygulama ve görüşleri ile de ilgisi olacaktır elbette.

                                                                  * * *

Küçücük çocuklarımızın inanılmaz düzeyde hareket ve oyun ihtiyacı varken “Atlama,

zıplama, koşma, terlersin, aman ha” diyerek onların en doğal davranışlarını

sergileyebilecekleri bir dönemde inanılmaz boyutlarda engeller yaratanlar acaba

kimlerdir? Başta anne ve babalar, sonra okul ve ardından toplumsal sürüklenmelerdir.

“Anne ve baba eğitimi” konusunda ne kadar başarılı olduk? Bugün yüksek düzeyli

boşanma oranlarını okuyoruz, izliyoruz. Ekonomik nedenlerin başı çektiği bu

durumlarda, en çok etkilenenlerin başında çocuklarımızın geldiği alenen

bilinmektedir. Keza düşük gelirli aile yapılarında da buna benzer tablolarla

karşılaşıyoruz.

Okullarımızda devlet ve özel ayrışması, tanımlaması güç düzeylere ulaştı. Bazı

ailelerin çocuklarını okullara göndermeme eğilimi içinde oldukları biliniyor. Şimdilerde

değişik meslek gruplarında olup okul çağına gelmiş çocukları için eğitim kurumu

aramak, önermek bugünlerde yaptığım işler arasında yer alıyor.

Ama şunu gözlemlediğimin de farkındayım: Anne ve babaları “egzersiz ve spor”

yapmışsa, çocuklarını spor yapmaya teşvik etmiş ve onlarla bizzat ilgilenmişlerse, o

çocuklar hem girdikleri sınavlarda başarılı oluyorlar hem ilerideki meslek hayatlarında

inanılmaz pozisyonlarda çalışıyorlar. Bunun altını çizerek sizlerle paylaşıyorum.

                                                          * * *

Geleceğimizi tasarlamada “sporun yeri” unutulmamalıdır. Ancak bunun planlaması ve

yapılanmasında bugünkü yasa ve yönetmelikler, kurumlar yeterli değildir. Okullar hâlâ

alfabe öğretme peşinde. Bugün okula başlayan çocukların büyük bir oranı okumayı

çözdüğü gibi rahatlıkla da yazıyor. Elektronik ortamlara çok kısa sürede uyum

sağlıyor. Üniversitelerimiz, büyük ölçüde istihdamı olmayan alanlar için insan

yetiştiriyor. Bu konuda bazı girişimlerin başladığını sevinerek öğreniyorum.

Ve asıl yazmak istediğim noktaya geliyorum: Meslek insanı yetiştirmede sınıfta kaldık

gibi. Marangozluk bitti… Elektrikçi, dokumacı, tamirci, kaporta ustası, boyacı, parkeci,

sıhhi tesisat ustası, vb. birçok meslek grubunda “uzman ve kesin çözüm odaklı”

elemanların temininde zorluklar yaşıyoruz. Kahverengi veya beyaz eşya grubunda

her şey servisler tarafından yürütülse de onlar da yetenekli, becerikli eleman

bulmakta zorlanıyorlar.

Okullardaki yaşadıklarımızı bir de bu açılardan bakmak gereklidir. Denizlere sırtını

dönmüş, dağlara küsmüş, ovaları görmemiş, izcilik yapmamış bir nesilden gelecek

yaratılmaz…

Prof. Dr. Yavuz TAŞKIRAN