İşte o röportaj…
- Sergen Yalçın’lı Milli takımı nasıl buldunuz?
- Bulamadım! Bana Belçika’ya karşı nasıl bir oyun anlayışıyla futbol oynadığımızı net bir biçimde anlatabilecek birini bulun, ben bir daha futboldan söz etmeyeceğim. Olacak şey değil! Biz topu rakibe mi bıraktık, üstümüze gelsin diye? Kontrayla gol bulalım diye! Hayır… Güvenliği ön plana çıkararak bölge oyununu mu seçtik, buradan sokmayacağız onları diye? Hayır… Ya da baskılı bir oyunla, presle yıldıralım mı dedik? Hayır… Ne peki, ortaya karışık bir buçuk bir servis yaptık! Tutmadı, her şey karıştı, arap saçına döndü.
- Sergen Yalçın’ın suçu mu bu?
- Bakın benim suçlu aradığım yok. Gördüğümü, anladığımı söylüyorum. Adam 2 -3 antrenman yaptı bu takımla. Sergen’i niye suçlayım ki? Sorun şu; gidenin sadece kadrosu miras kalıyor yeni gelene… Oturmuş bir oyun anlayışı bırakmıyor ki gidenler… Bizim futbolculara uygun bir sitemi, modeli 100 yıldır bulamadıysak, bu suç ne antrenörde olur, ne de futbolcularda. Bunun sorumlusu muhakeme yapmayanlarda... Araştırmayanlarda, önlerine konulan projelere önem vermeyenlerde… Gelmişler ve gitmişler. Hani derler ya “yer, içer, giderim” olmuş yıllarca bu iş bizde. Hepsini değil ama büyük bir bölümünü kastediyorum federasyonların... Sorun büyük. Yeni bir teknik adamın önüne bir reçete koyamıyoruz ki! Milli takım ayakta geçiriyor hastalığını! Yeni gelen de serum takıp hastayı kurtarmaya çalışıyor! Yani işi tamamen teknik adamın inisiyatifine bırakmışız. Bu çağda bu anlayışı devam ettiremezsin. Ettirirsen sonuç bu olur.
- Son yıllardaki kadromuz iyi değil mi sizce?
- En iyisi… En iyi jenerasyon… Ama bu kadroyu da bitirmek üzereyiz. Çocukları hem çok yorduk, hem de onlardan bir çekirdek kadro çıkaramadık. Sağlam bir omurganım hala yok. Allah aşkına koca Türkiye’de rakibin en iyisi kanat oyuncusunu durduracak bir bek bulamıyor muyuz? Oyun boyunca bu adam elini sallayıp sağdan, soldan geçip durdu. İşte burada Sergen Yalçın’ı suçlarım. Niye Oğuz? Milli takımda fantezi olmaz! Net olacaksın. En basit biçimde o bölgeye çözüm üreteceksin; hemen önlem alacaksın. Adam maçı aldı götürdü, seyrettik! Şimdi bizim uzun zamandır defans sıkıntımız var. Bakıyoruz bu maçta da var! Neden? Çözememişiz de ondan… Bu kabul edilemez. Milli takım her maçta bu kadar kolay gol yiyemez, yememeli… Yersen maç kazanman mucizelere kalır!
- Sıkıntılı bir Milli takımıydı sahadaki ekip?
- Ben psikolojiye çok önem veren birisiyim. Sahadakileri ve kenardakileri iyi bir psikolog gözlemleseydi; inanıyorum bize “Mutsuzlar, mutlulardan çok fazlaydı” derdi. Bu benim görüşüm. Sahaya girdiğinde yüz ifadesi içimi karartan futbolcularımız oldu. Bak kardeşim sıkıntın varsa gelmeyeceksin! Hem kendini üzme, hem seni izleyenleri. Affını isteyeceksin… Bir diğeri, sakatlığın geçmediyse gelmeyeceksin. Bir başkası bu kadar kolay gol kaçırmayacaksın! Ey savunma; bu kadar kolay gol yemeyeceksin. Bu arada sadece koşmak, sadece mücadele etmek futbol oynamak anlamına gelmez. Bu hikayeden de kurtulmalıyız. Futbolda tek kural var; kazanmak için rakipten 1 fazla gol atacaksın. Milli takım oyuncusu sahada çözüm üretendir! Kendi alanında iş bitirendir… Fırsatı en iyi biçimde değerlendirendir. Sıradan bir takımla oynamıyorsun. Belçika sana 2, bilemedin 3 gol pozisyonu verir en fazla... Bunları atamazsan, milli takıma gelmeyeceksin. Sorun ortada; ”serum tedavisi” ile sorunlar çözülemez! Bu bir “ekol yaratamama” sorunudur. Çok önemli bir sorundur… Çok eskimiş bir sorundur. Vücuda nüfuz etmiş bir sorundur... Gerisi laf’ı Güzaf!
- Son cümlelerinizde milli takım oyuncusu olarak Arda’yı tarif ettiniz sanki?
- Kimi tarif edeyim, siz söyleyin. Yahu Tanrı sana öyle bir değer sunmuş ki, onu bile kullanmayı bilmiyoruz. Çocuk 65.dakikada dayanamadı isyan etti, “Arkadaşlar neredesiniz? Niye kayboldunuz?” diye bağırıyor. Arda bir takım için mücevher… Tamam da; bu mücevheri de parlatacak etrafında hiç olmazsa sahada 1- 2 usta kuyumcu olmalı. Tek başına bu kadar yapar Arda… Ama baktı ki, çırpınmakla olmuyor, o da frene bastı. Ne yapsın? Boşa kürek mi sallasın? Takımın durumu ortada. Bu çocuk en iyiyse, diğer arkadaşları yardım edecek kardeşim. Doğru tektir… 10 tane doğru olmaz. Arda'ya yardım edeceksin maçı kazanacaksın. milli takımın şimdiki durumunun tek çözüm yolu bu...
- Biz bu maçı alır mıydık?
- Doğru soru şu olmalıydı: Bu maçı neden alamadık? Şimdi bakın; Arda maçın en kritik anında sahne alıyor, öyle bir frikik golü atıyor ki; top ağlara değil Belçika’nın kalbine saplanıyor. Adamların rengi uçuyor; yüzler bembeyaz! Bizimkilerin moralinin tavan yapması, güvenlerinin artması gerekmez mi? Hayır… Tam tersi oluyor 2 dakika arayla saçma sapan 2 gol atıyorlar bize… Ben bunu asla kabul edemem. Bu durum; takımın hala ABD’deki Dünya Kupası’nda kaldığının en belirgin göstergesi. O nedenle psikoloji önemli diyorum. Bu sorun çözülememiş. Montella çöküntü yüklü futbolcuları bırakmış ve gitmiş… Bu gerçeği görmeliyiz. Son sözüm şu; kimse kimseyi ağdalı laflarla kandırmamalı. Eğer bu anlayışla oynamayı sürdürürsek; bir süre sonra Milli takımda Arda Güler’i de kaybederiz! Demedi demeyin!